Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;

Καθιερωμένος πλέον βραδινός περίπατος. Χωριό. Ήσυχοι δρόμοι. Έρημοι, αλλά με μια βαθιά ανθρωπιά, μια και περπατήθηκαν με σεβασμό από τις αγωνίες των ανθρώπων. Στην επιστροφή ανηφόρα. Νιώθω το αριστερό μου πόδι και πάλι να μην υπακούει. Βλάβη στην σπονδυλική στήλη. Κουτσαίνοντας και αργοπορώντας, προσπαθώ να φτάσω σπίτι. Ένας φόβος, μια αγωνία, ένα γιατί πάει να ξεπηδήσει στην ψυχή. Μα δεν το αφήνω να πολυκαιρίσει. Το σταματώ και κάπως μαλώντας το διορθώνω. «Και γιατί όχι σε σένα; Σε ένα κόσμο οδύνης, πόνου και δακρύων, τι ανήλικα ζητάς; Να μην πονάς; Γιατί ρε φίλε ποιος είσαι εσύ;»

Την ίδια στιγμή που εσύ απαιτείς να αποφύγεις την οδύνη και γογγύζεις για τα βάσανα σου, δεκάδες χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν σε ανόητους πολέμους, θάβονται κάτω από την γη σε σεισμούς, τεμαχίζονται σε τροχαία, και υποφέρουν απο φρικτές αρρώστιες. Άνθρωποι δεν προλαβαίνουν καν να χορτάσει η ματιά τους ομορφιά, και εμείς ζητάμε τι; Να μην πονέσουμε; Δεν ξέρω εάν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός.

Και μην ακούσω τώρα υψηλές αναλύσεις, οτι μέσα μας υπάρχει η δίψα του τέλειου, του απόλυτου, της χαράς και απόλυτης ευτυχίας. Δεν διαφωνώ. Αλλά τώρα ζούμε εδώ. Και εδώ στην γη και κόσμο τούτο, οι άνθρωποι γελούν και δακρύζουν, χαίρονται και λυπούνται, πονάνε και μαθαίνουν, φοβούνται και προσεύχονται και έτσι ελπίζουν. Και σε εάν τέτοιο κόσμο δεν μπορώ να πω «γιατί σε μένα…» Γιατί αντιστοίχως θα μπορούσε να σε ρωτήσει ένα παιδί από την ογκολογική με αυτά τα αγιασμένα μάτια, « και γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;»

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
 Αντι-Αισθητικά Νέα

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Θέλω να με γνωρίζει ο Θεός

Πολὺ τῆς μόδας ἔγιναν στὴν ἐποχή μας καὶ θεωροῦνται μοντέρνες ἰδέες τὰ θολά, βαλτωμένα ἀπόνερα πολὺ παλιῶν θρησκευτικῶν θεωριῶν γιὰ τὸ τί εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ποιά εἶναι ἡ σημασία του γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Τὸ νὰ μιλάει κανεὶς σήμερα μὲ τοὺς «παρωχημένους» ὅρους Χριστός, Παναγία, Ἁγία Τριάδα, προσευχή, ἄγγελος, δαίμονας, διάβολος, ἅγιος, θαῦμα, Θεὸς καὶ μάλιστα Θεός-πρόσωπο, εἶναι πολὺ ξεπερασμένο.

Ἀντιθέτως ἂν πεῖ τὶς μαγικὲς λέξεις ἀνώτερη ἢ ἀπρόσωπη δύναμη, συμπαντικὴ ἢ θετικὴ ἢ ἀρνητικὴ ἐνέργεια, προσωπικὴ αὔρα, διαλογισμός, γιόγκα, ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία κ. λ. π., εἶναι εὐθυγραμμισμένος ἀπόλυτα μὲ τὴν προοδευτική, κουλτουριάρικη διανόηση, πού, νομίζοντας ὅτι ἔχει ἐξελιχθεῖ καὶ φθάσει σὲ ἀνώτερη «γνώση», περιφρονεῖ ὁτιδήποτε δὲν ἀνήκει στὴ «γνώση» αὐτή.

Ἀλλὰ τί σημαίνει ἀπρόσωπη δύναμη; Μιὰ δύναμη ποὺ δὲν προσωποποιεῖται σὲ μιὰ συγκεκριμένη ὀντότητα. Μιὰ οὐσία, μιὰ φύση ποὺ δὲν ὑλοποιεῖται σὲ μιὰ ἰδιαίτερη ἐνσυνείδητη μορφή, δὲν «ὑποστασιάζεται» σὲ πρόσωπο, ὅπως λέει ἡ θεολογικὴ γλώσσα, δὲν ἀποτελεῖ μιὰ αὐτοτελῆ ὕπαρξη. Συνεπῶς δὲν ἔχει τὰ γνωρίσματα, τὶς ἰδιότητες ἑνὸς διακεκριμένου ὄντος. Δηλαδὴ δὲν ἔχει καμμιὰ συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ της. Δὲν ξέρει ὅτι ὑπάρχει, ἐφόσον δὲν μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ. Εἶναι ὑποταγμένη στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση της. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία νὰ κινηθεῖ ἔξω ἀπὸ αὐτούς, νὰ ἐνεργήσει, νὰ κάνει κάτι διαφορετικό. Δὲν ἔχει προσωπικὴ θέληση, οὔτε προσωπικὰ συναισθήματα ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο προσωπικὸ χαρακτηρίζει μιὰ χωριστὴ ὕπαρξη.

Ἂς τὸ δοῦμε, γιὰ πιὸ εὔκολα, σὲ μιὰ φυσικὴ δύναμη. Ἂς πάρουμε τὴν ἐνέργεια σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς γνωστές της μορφές, π. χ. τὸν ἠλεκτρισμό. Γεμίζει τὸν φυσικὸ κόσμο, χωρὶς νὰ ὑλοποιεῖται σὲ μία συγκεκριμένη, ξεχωριστή, συνειδητὴ ὕπαρξη, ποὺ νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σκέφτεται, νὰ αἰσθάνεται, νὰ γνωρίζει ἄλλα ὄντα, νὰ ἔρχεται σὲ σχέση μαζί τους, νὰ ἀγαπᾶ ἢ νὰ μισεῖ. Ὅποιος τὸ ἰσχυρισθεῖ αὐτὸ θὰ θεωρηθεῖ ἀμέσως ἠλίθιος. Ἐκδηλώνεται μόνο ὅπως ἐπιβάλλουν οἱ φυσικοὶ νόμοι ποὺ τὴν διέπουν. Δὲν ἔχει προσωπικὴ ἐλευθερία οὔτε θέληση νὰ πράξει κάτι ποὺ δὲν ἐντάσσεται στοὺς νόμους αὐτούς. Δὲν ἔχει συνείδηση τῆς ὕπαρξής της, δηλαδὴ δὲν ξέρει κὰν ὅτι ὑπάρχει σὰν οὐσία ἢ ἐνέργεια. Εἶναι μιὰ τυφλὴ δύναμη. Ὅποιος μπορεῖ νὰ ἐλέγξει τοὺς φυσικοὺς νόμους, μπορεῖ νὰ ρυθμίσει καὶ τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους λειτουργεῖ ὁ ἠλεκτρισμός. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσει τὸν ἠλεκτρισμὸ καὶ τοῦ ὑπαγορεύει μὲ τί τρόπο θὰ ἐκδηλώνεται. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔλεγχος τῶν φυσικῶν νόμων, ὁ ἠλεκτρισμὸς δρᾶ τυφλὰ καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕρμαιο τῆς ἀπρόσωπης δύναμής του (π. χ. κεραυνός). Δὲν μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ κάποια εὐσπλαχνία ἐκ μέρους μιᾶς ἀδυσώπητης τυφλῆς δύναμης.

Τί σημαίνει προσωπικὴ ὕπαρξη; Νὰ ὑπάρχει κάποιος μὲ συγκεκριμένη ὀντότητα. Νὰ ἔχει συνείδηση τοῦ ἑαυτοῦ του. Νὰ νοιώθει, νὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει. Νὰ γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ πεῖ, «εἶμαι ὁ τάδε». Νὰ εἶναι πρόσωπο, προσωπικότητα. Νὰ σκέφτεται, νὰ θέλει, νὰ μπορεῖ νὰ ἐνεργήσει ἐλεύθερα, εἴτε γιὰ τὸ καλό του εἴτε γιὰ τὸ κακό του. Νὰ ἔχει συναισθήματα, νὰ μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει ἢ νὰ μισήσει. Νὰ μπορεῖ δηλαδὴ νὰ σχετισθεῖ κατὰ βούλησιν μὲ ἄλλα συνειδητὰ ὄντα, νὰ κινηθεῖ πρὸς αὐτὰ ἢ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ κοντά τους. Νὰ ἔχει ὅλα τὰ γνωρίσματα μιᾶς ὕπαρξης ποὺ ἔχει ἐνσυνείδητη αἴσθηση τοῦ ἑαυτοῦ της.

Τέτοια ὅμως ὕπαρξη ἐνσυνείδητη, προσωπικὴ ὄχι ἀπρόσωπη, εἶναι καὶ ὁ Θεός, ὅπως μᾶς τὸν φανέρωσε ὁ Χριστός. Ἔχει ἀπόλυτη συνείδηση ὅτι ὑπάρχει. Εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐνεργήσει ὅπως θέλει. Δὲν ὑποτάσσεται παρὰ τὴ θέλησή του σὲ κανένα τυφλὸ νόμο. Ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀγαπάει καὶ μάλιστα ἀπέραντα. Γνωρίζει τὸν ἄνθρωπο, μπορεῖ καὶ θέλει νὰ σχετίζεται μαζί του καὶ μάλιστα τὸν προσκαλεῖ σὲ μία, ἐλεύθερη πάντα, πραγματικὴ ἕνωση μαζί του. Ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνει τὸ δικό του πρόσωπο, τὴ δική του ὕπαρξη, τὴ δική του αὐτοσυνειδησία. Ἀλλὰ δέχεται τὴν ἐνέργεια (ἀγάπη) τοῦ Θεοῦ καί, χωρὶς νὰ χάσει τίποτε ἀπ’ τὴ δική του ἐνσυνείδητη ὀντότητα, βιώνει καὶ μιὰν ἄλλη θαυμαστὴ πραγματικότητα. Σὰν τὸ σίδερο ποὺ θερμαίνεται στὴ φωτιά, ἑνώνεται μὲ τὴν ἐνέργειά της (τὴ θερμότητα) καὶ κοκκινίζει, χωρὶς νὰ παύει ποτὲ νὰ εἶναι σίδερο.

Ἡ ἕνωση ὅμως μὲ μιὰ ἀπρόσωπη τυφλὴ θεότητα, λένε οἱ ὑπέρμαχοί της, σημαίνει νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη μέσα στὴν ἀπρόσωπη ἀνώτερη(;) δύναμη. Ὅπως πέφτει μιὰ σταγόνα στὸν ὠκεανὸ καὶ διαχέεται, χάνεται. Γίνεται ἕνα μαζί του. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἡ σταγόνα παύει νὰ ὑπάρχει ξεχωριστά, νὰ ἔχει προσωπικὴ ζωή, ἐλευθερία, ὀντότητα. Οὔτε ὁ ὠκεανὸς οὔτε ἡ σταγόνα ἔχουν αἴσθηση ὅτι ὑπάρχουν. Ἡ ὁποιαδήποτε ἐνέργειά τους ὑποτάσσεται στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ φύση τοῦ νεροῦ.

Δηλαδή: Ἕνωση μὲ ἀπρόσωπη δύναμη σημαίνει στὸ ἑξῆς οὐσιαστικὰ ἀνυπαρξία γιὰ μένα, ἀπώλεια τῆς αἴσθησής μου ὅτι ὑπάρχω προσωπικά. Γι’ αὐτὸ καὶ προτιμῶ τὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχει ὡς πρόσωπο καὶ μάλιστα τριαδικά. Τὸν Θεὸ ποὺ ξέρει τί τοῦ γίνεται, γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γνωρίζει κι ἐμένα μὲ τὸ ὄνομά μου, μὲ ἀγαπάει, μὲ καλεῖ -χωρὶς νὰ μὲ ἀναγκάζει- κοντά του καὶ μοῦ χαρίζει μιὰ αἰώνια, προσωπική, ἐνσυνείδητη ζωή, πληθωρικὰ γεμάτη ἀπ’ τὸν ὑπέροχο πλοῦτο τῆς δικῆς του ζωῆς. Τὸν ἕνα τριαδικὸ Θεὸ ποὺ κοντὰ σὲ μένα γνωρίζει καὶ ὅλα τὰ ἄλλα λογικά του πρόβατα, «τὰ καλεῖ κατ’ ὄνομα» καὶ κάνει τὰ πάντα γι’ αὐτά, ὥστε νὰ τὰ συναγάγει εἰς «μίαν ποίμνην».
Εἶναι ἡ μόνη διαθέσιμη προσφορὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους. Πῶς νὰ τὴν ἀπορρίψω;

Γι’ αὐτὸ καὶ «πιστεύω εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα, Παντοκράτορα, …καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, …καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, …τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον…». Στὸν τρισυπόστατο προσωπικὸ Θεό, τὸν ὁποῖο ἀνακαλύπτω καὶ συναντῶ, σὲ μιὰ ἀσύγκριτη σχέση ἀγάπης, μόνο μέσα στὴ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μου.

π. Δημητρίου Μπόκου
Ἀ ν τ ι ύ λ η
ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 391, Φεβρ. 2016,
https://www.facebook.com/Filoi.tis.Gnisias.Esfigmenou/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Βίντεο-ντοκουμέντο για τη Χρυσή Αυγή – Μιχαλολιάκος: Ναι, είμαστε φασίστες, θα μπούμε στη Βουλή για να τη διαλύσουμε

Τέσσερα χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η «Εφημερίδα των Συντακτών» παρουσιάζει βίντεο με παλαιότερες δηλώσεις τόσο του Ν. Μιχαλολιάκου, όσο και συνεργατών του για τη Χρυσή Αυγή.

Όπως αναφέρει η ΕΦ.ΣΥΝ., «η ηγεσία της Χ.Α. επιβεβαιώνει με τα δικά της λόγια όσα περιγράφει το βούλευμα του Συμβουλίου...
Εφετών που την παρέπεμψε να δικαστεί ως εγκληματική οργάνωση».



http://kafeneio-gr.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!

Αντι-Αισθητικά Νέα

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Η ειρήνη του κόσμου...

"Ολοι διψάμε για ειρήνη καί φωνάζουμε να γίνει ειρήνη στον κόσμο, θέλουμε πια να ησυχάσουμε, να γροικήσουμε τη ζωή μας, πού δεν μας αφήνει να τή χαρούμε ή ανησυχία κι ό φόβος. Ελπίζουμε πώς θα ησυχάσουμε αν γίνει ειρήνη ανάμεσα στα κράτη, ειρήνη πολιτική, ειρήνη στρατιωτική, ειρήνη κοινωνική.
Αλλά είμαστε ανόητοι, άφού δεν καταλαβαίνομε πώς αύτή ή ειρήνη, ή άπ' έξω ειρήνη, είναι ένα ψέμμα, αν δεν έχει κάθε άνθρωπος την από μέσα ειρήνη! Αφήνω το ότι ή από μέσα ειρήνη φέρνει καί την απέξω, πλην, κι αν υποθέσουμε πώς γίνεται μια εξωτερική ειρήνη στον κόσμο, μ' όλο πού θα ναι βλογημένη, θα 'ναι ωστόσο λειψή, θα ναι ψεύτικη, αν δεν φωλιάσει αυτό το αγιασμένο πουλί μέσα στην καρδιά μας καί μέσα στην διάνοια μας.

Ό χαιρετισμός του Χρίστου ήτανε το «Ειρήνη ύμίν», πού είναι το ίδιο με το «Χαίρετε» πού είπε στις Μυροφόρες. Εκείνος είπε καί πώς ή βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, πού θα πεί πώς κι ή ειρήνη, πού είναι γνώρισμα της βασιλείας του Θεού, πρέπει να είναι καί κείνη μέσα μας, κι όχι έξω από μας.

Ό Θεός είναι ό βασιλιάς της ειρήνης, κι ό Χριστός ήρθε στον κόσμο να μας φέρει την ειρήνη, όπως ψέλνανε οί "Αγγελοι κατά τη νύχτα πού γεννήθηκε: «καί επί γης ειρήνη». Το Ευαγγέλιο του λέγεται «Εύαγγέλιον της Είρήνης» (Έφεσ. 6, 15). Ό Θεός λέγεται «Θεός της αγάπης καί της ειρήνης» (Ρωμ. 15, 33)...
Μητέρα τής αληθινής ειρήνης εϊναι ή αγάπη, ή συμπόνεση στους δυστυχισμένους αδελφούς μας, ή ταπείνωση, ή άφιλοκέρδεια, ή άρνηση κάθε ματαιότητας...

Αυτή την αληθινή, την γνήσια ειρήνη ας αγαπήσουμε, κι όχι τον ψεύτικο ίσκιο της, όπως κάνουμε περιμένοντας μάταια να ειρηνέψει ό κόσμος, σε καιρό που οί ψυχές μας κι οί καρδιές έχουνε γίνει σαν των θηρίων.
Αλλά, για ν' αγαπήσουμε καί να ποθήσουμε αυτή την ειρήνη, πρέπει πρωτύτερα ν' αγαπήσουμε τον Χριστό, τον άρχοντα της είρήνης, καί το Ευαγγέλιο του, το Ευαγγέλιο της Ειρήνης. "Αλλος τρόπος για να ειρηνέψουμε δεν υπάρχει κανένας...

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
http://orthodoxigynaika.blogspot.gr/

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι! Αντι-Αισθητικά Νέα

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Μπράβο που Απέτυχες! Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα…


Σήμερα βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων εξετάσεων 2017. Συγχαρητήρια στον τρίτο γιό μου τον Αλέξανδρο!!! Δεν πέρασε Πουθενά!!! Μπράβο που «απέτυχε». Μια χαρά. Κι αν πετύχαινε πάλι μπράβο θα του έλεγα γιατί ήθελε πολύ την σχολή της Πληροφορικής. Αλλά και τώρα που δεν τα κατάφερε, είναι όλα όμορφα. Και είμαι το ιδιο περήφανος γι αυτόν, και στην επιτυχία μα ιδιαιτέρως στην αποτυχία του.

Οι μεγάλες στιγμές στην ζωή μας συγγενεύουν με μεγάλες ατυχίες και αποτυχίες. Όταν μικρέ μια μέρα θα κοιτάξεις πίσω την ζωή σου, και πλέον θα έχεις ώριμα μάτια θα δεις οτι τα λάθη, οι ήττες και οι αποτυχίες, σε προχώρησαν μπροστά και σε ώθησαν για κάτι άλλο που ήξερε ο Θεός μα εσύ τότε ούτε καν φανταζόσουν. Ο Steve Jobs είχε πει σε αποφοίτους, «Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε αποτυχία – αποτυχία είναι απλά η ζωή που προσπαθεί να μας αλλάξει κατεύθυνση…» Εγω θα πρόσθετα ο Θεός που ανοίγει άλλους παράδοξους δρόμους. Και η αγαπημένη πονεμένη και «αποτυχημένη» Σαρλότ Ράμπλινγκ, μας φωνάζει μέσα από την δοξασμένη και πληγωμένη της ζωή, «οτι είμαστε εδώ το οφείλουμε σ΄αυτές τις στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Αυτές οι στιγμές είναι η προίκα της ζωή μας…»

Γι αυτό θέλω να σου πω ότι δεν είμαι περήφανος μόνο στις επιτυχίες σου μα και στις φαινομενικές ήττες σου, γιατί αγαπώ αυτό που είσαι και οχι εκείνο που ήθελε ο εγωισμός μου να είσαι. Και γιατί αγαπώ εσένα, με όλα τα σημάδια της διαδρομής σου, που πίστεψε με δεν κρίθηκε σήμερα, απλά σήμερα ξεκίνησε. Και να σου πω και κάτι; Ποτέ δεν θα σε χρησιμοποιούσα για να νιώσω εγω «επιτυχημένος». Δεκανίκι του δικό μου κενού δεν θα γινόσουν ποτέ. Σε αγαπώ γι αυτό που είσαι!!!
Να θυμάσαι μικρέ, οτι στα λάθη μας μαθαίνουμε, και οτι για να φτάσεις στον παράδεισο θα χρειαστεί να περάσεις πολλές φορές από την κόλαση. Καλό ταξίδι ζωης…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)

Εκείνο που ευτυχώς ελάχιστοι πλην αιχμηρά δεν κατάλαβαν, είναι οτι εγω με την ανάρτηση μου αυτή, περί αποτυχίας, δεν επαινώ αυτούς που δεν διαβάζουν ή τεμπελιάζουν στην ζωή τους, αλλά εκείνους που προσπαθούν μα βιώνουν την ήττα. Και παιδί που δεν το ετοιμάζεις για την ήττα δεν θα γίνει ποτέ νικητής. Γιατί στην πρώτη στραβή που θα έρθει, διότι θα έρθει, θα χάσει τον προσανατολισμό του. Πρέπει να μάθουμε να χάνουμε εάν θέλουμε να κερδίσουμε. Αυτοί που κάποτε στέφθηκαν νικητές ή επιτυχημένοι, είχαν βιώσει άπειρες φορές την αποτυχία στην ζωή τους. Γιατί όπως έλεγε και ο βασανισμένος Τάισον, «οι σημερινοί ηττημένοι, είναι οι αυριανοί νικητές..... Είμαι νικητής γιατί γεννήθηκα ηττημένος...».
Αυτούς είχε παραλήπτες η επιστολή μου, τα παιδιά που απέτυχαν ενώ προσπάθησαν, τους γονείς οι οποίοι σιώπησαν ή απογοητεύθηκαν, και δεν αγκάλιασαν ή δεν φίλησαν εχθές τα παιδιά τους, λέγοντας του «Σ αγαπώ ακόμη και ηττημένο...»
Τέλος θέλω να πω, οτι ο δικός μου λόγος, που ίσως γι αυτούς που δε με γνωρίζουν, (καλά δεν χάνουν και τίποτε), είναι μόνο υπαρξιακός και βιωματικός. Τι σημαίνει αυτό;
Οτι προσπαθώ να έχω την εσωτερική άνεση, να πω Μπράβο, Συγχαρητήρια, με τον ίδιο τρόπο και χαμόγελο τόσο στην επιτυχία όσο και στην αποτυχία και στην ήττα και στην νίκη. Και τούτο γιατί για μένα είναι απλά άλλοι δρόμοι με κοινό προορισμό. Εάν μπεις σε ένα ποτάμι, είτε ράθυμα είτε ορμητικά, σε ένα μέρος θα σε βγάλει, στην θάλασσα. Οπότε το ποιος είναι επιτυχημένος ή αποτυχημένος θα μας το φανερώσει η ροή της ζωής που ο Θεός με μοναδική μαεστρία σταλάζει στα σωθικά και βήματα μας.
Είδα στην ζωή μου πολλούς «επιτυχημένους» να ζουν την απόλυτη τραγωδία και αρκετούς «αποτυχημένους» να ζουν την ευτυχία. Είδα πολλούς "αρρώστους" να είναι υγιείς και υγιείς απόλυτα "άρρωστους". "Φυλακισμένους" λεύτερους και "λεύτερους" φυλακισμένους......
Για μένα λοιπόν δεν είναι παράδοξο να καλωσορίζω την «αποτυχία» όπως προσπαθώ με την ίδια χαρά να λέω καλημέρα στον ηλιόλουστο ουρανό ή στον βροχερό, στο γέλιο και το δάκρυ, στην θλίψη και χαρά, γιατι πρέπει να καταλάβουμε οτι στο βάθος ειναι τα ίδια πράγματα, εμείς και ο νους μας, τα ερμηνεύει ως καλά και κακά. Αυτά απλά ειναι καθημερινοί δρόμοι εξέλιξης.
Ένα πράγμα είναι λυτρωτικό να καταλάβουμε οτι όλα είναι δρόμος. Και δεν υπάρχουν καλά και καλά γεγονότα στην ζωή μας, όμορφα και άσχημα, ιερά και βέβηλα, αμαρτωλά και ενάρετα, τα πάντα είναι μαθήματα που μας μαθαίνουν τον δρόμο και την τέχνη της ύπαρξης....

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)

Ερωτήσεις και απαντήσεις προς πάντας έχοντας τον κακό λογισμό.....
"Η επιτυχία είναι ένα λεωφορείο που μέσα της σε παίρνει ο ύπνος..." Θ. Λάλας
1. «Γιατί έγραψα το κειμενάκι αυτό για την αποτυχία;»
Διότι αυτό κάνω εδώ και 10 χρόνια καθημερινά στο ίντερνετ, μέσα από το blog μου τελευταία και από το face. Εξομολογούμαι καθημερινά σκέψεις και συναισθήματα. Μοιράζομαι οτι νιώθω, χαρές, λύπες, ήττες, επιτυχίες, αποτυχίες, πάθη και αδυναμίες. Κάνω ενα καθημερινό ξεγύμνωμα ψυχής. Δε έκανα τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που κάνω κάθε μέρα. Το γράψιμο είναι η ανάσα και η προσευχή μου. Ετσι έκανα απο μικρό παιδί. Εαν αφήσω το μολύβι σκοντάφτω....
2. «Γιατί είπα «Μπράβο» στην αποτυχία;»
Διότι δεν την φοβάμαι. Δεν εξαρτώμαι από την επιτυχία. Πιστεύω πολύ στην ήττα και στους ηττημένους της ζωής. Ένας τέτοιος είμαι και εγώ, μια και γεννήθηκα με βαθιές ουλές στην ψυχή. Απο 4,5 χρονών ζω με φρικτούς πανικούς και θλίψη. Ξέρω οτι οι ψυχές των πονεμένων, των πενήτων του Θεού όπως έλεγε ο Παπαδιαμάντης, κρύβουν θησαυρούς μέσα τους. Προασπίζω το δικαίωμα στο λάθος, στη ήττα, σε ότι σε πάει στο πάτο για να πάρεις φόρα για την κορυφή. Η επιτυχία ναρκώνει, σε κοιμίζει, δεν σε ξυπνά, δεν σε βαθαίνει. Ο Σταυρός είναι προϋπόθεση της Ανάστασης. Εγω πιστεύω στους νικητές που υπήρξαν ηττημένοι. Οι άλλοι είναι επικίνδυνοι για τον κόσμο. Για να διαχειριστείς μια επιτυχία, πρέπει να έχεις μουσκεύσει στην αποτυχία. Αλλιώς γίνεσαι αποκρουστικά επικίνδυνος.
3. «Γιατί δεν τα είπα μόνο προσωπικά στο γιό μου;»
Σαφέστατα και τα είπα, όπως κάνω από την μέρα που τον έφερε ο Θεός στον κόσμο. Και πριν έρθει βέβαια κουβεντιάζαμε. Μα πριν ανεβάσω το κείμενο είχαμε μιλήσει και με τους τρεις γιους μου, για το θέμα της «αποτυχίας», όπως καθημερινά κάνουμε για διάφορα ζητήματα στο σπίτι μας. Όμως ο στόχος μου και ο σκοπός μου δεν ήταν να τα ακούσει μόνο ο γιος μου. Ξέρω οτι με διαβάζουν χιλιάδες άνθρωποι κι άλλοι τόσοι ακούνε τις ομιλίες μου, οπότε θέλησα μοιραστώ μαζί τους αυτά που είχα πει προσωπικά στον γιο μου.
Έφτιαξα ένα φανταστικό λογοτεχνικό ας πούμε διάλογο για να μιλήσω με τα παιδιά που με διαβάζουν και τους γονείς τους. Με τα παιδιά εκείνα που ενώ προσπάθησαν, για κάποια μόρια ή για μια αυξομείωση των βάσεων, δεν εισήλθαν στην σχολή που επιθυμούσαν και ονειρευόντουσαν.
Θέλησα να στείλω ένα προβληματισμό στους γονείς, σε εμάς όλους, που ως κοινωνία έχουμε εθιστεί στην ....πρέζα της επιτυχίας....οτι θα πρέπει να αγκαλιάζουμε την προσπάθεια και όχι μόνο το αποτέλεσμα. Να αποδεχόμαστε την ήττα και την αποτυχία στην ζωή μας, ως έναν άλλο δρόμο. Και να καταλάβουμε ότι τα παιδιά μας, δεν είναι προεκτάσεις το εγώ μας, μα αυτόνομες προσωπικότητες, εικόνες Θεού μοναδικές, που θα βαδίσουν τον δικό τους μονοπάτι, συναντώντας χαρές και λύπες, επιτυχίες και αποτυχίες, και θα πρέπει όσο κι αν μας αγχώνει αυτό, να σταθούμε δίπλα τους, σε όλες τις φάσεις τις ζωής τους.
4. “Πως έγινε viral το κειμενάκι; »
Που να ξέρω και γιατί να με ενδιαφέρει. Εγώ απλά έκανα αυτό που κάνω κάθε μέρα εδώ και 10 χρόνια δημόσια. Απλά γράφω. Ο κόσμος το έκανε, όχι εγώ. Ούτε καν ασχολήθηκα.
5. «Είχα τέτοια πρόθεση;»
Όσοι με γνωρίζουν εδώ θα γελάνε. Δυσκολεύομαι αφάνταστα με την δημοσιότητα και δεν με ενδιαφέρει. Γι αυτό και ενώ δέχθηκα δεκάδες τηλέφωνα από ραδιόφωνα, από τηλεοπτικά κανάλια, ευγενέστατων δημοσιογράφων, αρνήθηκα σε όλους. Δεν μίλησα πουθενά. Γιατί δεν με ενδιαφέρει το κομμάτι δημοσιότητα. Μόνο να γράφω θέλω και να μιλάω. Εάν αυτό αρέσει ή βοηθάει κάποιους συνανθρώπους μου χαίρομαι. Τίποτε πέραν τούτου όμως. Σκέφτομαι, άραγε οι επικριτές μου θα έπρατταν το ίδιο που πεθαίνουν για μισό λεπτό δημοσιότητας; Δείτε πόσες φωτογραφίες έχω στο προφίλ μου και πόσες οι επικριτές μου.
***ευχαριστώ όλους τους δημοσιογράφους γιατί ήταν τίμιοι και σεβάστηκαν την επιθυμία μου να μην μιλήσω.
***Στο παρόν ζήτημα δεν θα επανέλθω

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος)


Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι! Αντι-Αισθητικά Νέα

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Γεννήθηκες για να ζήσεις για εσένα!



Από την επίσημη σελίδα αναρτήσεων του π. Ανδρέα Κονάνου

H αγάπη τελικά είναι μεγάλη κουβέντα.
Είναι δύσκολο να πεις «σ' αγαπώ» και να το εννοείς. Δεν τολμώ να το πω, γιατί δεν το ζω. Εσύ, αν το ζεις, πες το. Ξέρω ότι κάποιοι αγαπούν καθαρά. Το βλέπω αυτό. Το ζω. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν καθαρά. Εχω ακούσει γονιό που λέει: «Παιδί μου, αφού αυτή η κοπέλα που βρήκες μένει στο εξωτερικό και πρέπει να πάτε εκεί για κάποιους λόγους, θα πάτε. Εντάξει, εγώ στην αρχή θα στενοχωρηθώ. Θα μου λείψεις. Θα κλάψω. Ομως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα το κάνεις. Θα πάτε. Ναι, θα πάτε».
Και σε πιάνει ιδιαιτέρως το παιδί σου και σου λέει: «Μαμά, μάνα, μήπως να μην πάω; Πες μου». «Οχι, παιδί μου. Θα πάτε. Αυτό είναι το σωστό, παιδί μου. Δεν θα μείνουμε στα συναισθήματα. Δεν θα μείνουμε στο τι θέλω εγώ. Διότι εγώ σε λίγα χρόνια θα φύγω. Εσύ δεν γεννήθηκες με σκοπό να ζήσεις για μένα.

Γεννήθηκες για να ζήσεις για σένα! Και εσύ, παιδί μου, μεθαύριο θα γίνεις πατέρας και μάνα. Και θα 'ρθει η ώρα που θα κάνεις το ίδιο στα δικά σου παιδιά. Και τώρα εγώ σου δίνω μάθημα ώστε να κάνεις το ίδιο. Γιατί, αν σου βγάλω μια αρρωστημένη αγάπη, θα τη βγάλεις μετά κι εσύ στα δικά σου τα παιδιά. Και θα γίνει φαύλος κύκλος. Και δεν θα υπάρχει ανάπαυση στην ψυχή μου. Ενώ τώρα, κι όσο ζω μα κι όταν φύγω απ’ τον κόσμο αυτό, η ψυχή μου θα ξέρει ότι δεν εμπόδισα την πρόοδο και προκοπή σου. Σ' αγάπησα, έστω κι από μακριά. Σ' αγαπούσα, κι ας μου έλειπες. Σ' αγαπούσα χωρίς το συμφέρον αυτό που κάνει τον γονιό να θέλει να βλέπει το παιδί να μένει ακριβώς από κάτω, στο διαμέρισμα που του ετοίμασαν. Πάνω εμείς, κάτω το παιδί, ώστε να χτυπάμε το κουδούνι και ν' ανεβοκατεβαίνουμε». Καλό κι ευλογημένο αυτό, αρκεί να γίνεται με καθαρή αγάπη, ελευθερία και σεβασμό. Γιατί να μη γίνει, αν συμφωνούμε όλοι;

Αλλά αν ο άλλος δεν θέλει και δεν συμφωνεί; Αν τα σχέδιά του είναι διαφορετικά; Τι θα γίνει τώρα; Το δικό σου θα κοιτάς συνέχεια να κάνεις; «Μα του 'χτισα σπίτι, είχα κάνει τα σχέδιά μου». Τα σχέδιά σου;! Για το παιδί σου σχεδίασες εσύ;! Τα σχέδιά σου για τη ζωή του άλλου;! Κι αυτό το λες εσύ αγάπη;!

Χώρισε ένας νέος από μια κοπέλα και την αγαπούσε τόσο πολύ, που έλεγε: «Μακάρι να 'ναι ευτυχισμένη εκεί που είναι τώρα. Μ' όποιον άλλο βρει. Μακάρι να κάνει ευτυχισμένη ζωή. Της αξίζει. Την αγαπώ τόσο πολύ, που θέλω την ευτυχία της». Ενας άλλος όμως που πληγώθηκε πολύ απ' την αγάπη, επειδή δεν ήταν καθαρή η αγάπη του, μα αρκετά ιδιοτελής, σαν τη δική μας, αντέδρασε αλλιώς.

Και μη βιάζεσαι, αγαπητέ μου, να πεις ότι οι άλλοι είναι ιδιοτελείς, ενώ εσύ κι εγώ δεν είμαστε. Ολοι είμαστε. Κι εγώ ιδιοτελής είμαι. Οι πιο πολλοί θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο. Οταν, λοιπόν, χώρισε ο άλλος νέος, νευρίασε τόσο πολύ και είπε: «Αφού δεν τα κατάφερε μαζί μου, με κανέναν δεν θα ευτυχήσει. Κι αυτό εύχομαι: να μην ευτυχήσει. Ετσι όπως μου φέρθηκε, να της φερθούν. Και τέτοια που μου 'κανε, παρόμοια να πάθει». Και του λέει ένας: «Καλά, ρε παιδί μου, εσύ πριν από λίγο αγαπούσες τόσο πολύ την κοπέλα, που έλεγες τα καλύτερα. Τώρα τι έπαθες; Πώς η αγάπη μεταστράφηκε σε μίσος, σε εκδίκηση και χαιρεκακία; Πού πήγαν όλα αυτά τα αισθήματα και η γλύκα που είχες;

Είδες; Αγαπούσες όσο σε αγαπούσα».

P. Andreas Konanos
Ορθόδοξη Αλήθεια

Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Τό ἀλχημιστικό δίπραγμα, ὁ μέγας ἀλχημιστικός ἀνδρόγυνος καί ὁ ἀρσενόθηλυς ἀρχάνθρωπος


πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Ἡ ἀντίχριστη «Νέα Ἐποχή» τοῦ Ὑδροχόου καί ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων» τίς τελευταῖες δεκαετίες προβάλλουν ὡς παγκόσμιο πρότυπο τοῦ «νέου ἀνθρώπου» τήν κίνηση τῶν ΛΟΑΤ (Λεσβίες, Ὁμοφυλόφιλοι, Ἀμφιφυλόφιλοι, Τράνς) (στά ἀγγλικά : LGBT  [Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender]), ἤ τῶν ΛΟΑΔ (Λεσβίες, Ὁμοφυλόφιλοι, Ἀμφιφυλόφιλοι, Διεμφυλικοί), ἤ τῶν ΛΟΑΤΚ (Λεσβίες, Ὁμοφυλόφιλοι, Ἀμφιφυλόφιλοι, Τράνς, Κουήρ = παράδοξος, ἀλλόκοτος) (στά ἀγγλικά : LGBTQ [Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer ἤ Questioning]) ἤ τῶν ΛΟΑΤΙ (Λεσβία, Ὁμοφυλόφιλος, Ἀμφιφυλόφιλος, Τράνς, Ἴντερσεξ) (στά ἀγγλικά : LGBTI [Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Intersex]) ἤ τῶν ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβία, Ὁμοφυλόφιλος, Ἀμφιφυλόφιλος, Τράνς, Κουήρ, Ἴντερσεξ) (στά ἀγγλικά : LGBTQI [Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, Queer ἤ Questioning, Intersex]).

Τό «νέο», ὅμως, αὐτό πρότυπο ἀνθρώπου, πού πατρονάρει ἡ «Νέα Ἐποχή» καί ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων», δέν εἶναι καί τόσο «νέο», ἀλλά πολύ παλαιό, ἀρχαιότατο, πού ἔχει τίς ρίζες του στήν ἀποκρυφιστική ἀλχημία, στό βαβυλωνιακό καί ἀσσυριακό πάνθεο καί στήν αἵρεση τοῦ Γνωστικισμοῦ. Ἑπομένως, ἡ «Νέα Ἐποχή» καί ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων» εἶναι ψευδεπίγραφες, διότι ὀδηγοῦν τόν ἄνθρωπο πολύ πίσω, στό σκοτάδι τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, τῆς εἰδωλολατρείας καί τῆς αἵρεσης.

Μελετώντας κανείς τήν Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια (ἐκδόσεις Πυρσός, 1928) καί συγκεκριμένα τά λήμματα «Ἀλχημία» καί «Βαβυλών», μπορεῖ εὔκολα νά δικαιολογήσει τούς ἀνωτέρω ἰσχυρισμούς.

Στό λῆμμα «Ἀλχημεία» διαβάζουμε : Ἡ Ἀλχημεία στήν Ἀποκρυφολογία εἶναι φιλοσοφικό σύστημα, πού ἀποδεικνύει τό ἑνιαῖο τοῦ σύμπαντος καί ἀποσκοπεῖ στήν σύνθεση καί ἀνάλυση τοῦ παντός. Ὅλα τά ὄντα καί φαινόμενα στόν κόσμο εἶναι ποικίλες ἐκδηλώσεις τῆς μιᾶς καί τῆς αὐτῆς Φύσεως. Τό ἔργο τῆς ἑνοποιήσεως τῶν μορφῶν καί τοῦ ἀποχωρισμοῦ τῆς ἑνιαίας οὐσίας τους ἐρευνᾶται ἀπό τήν θετική ἐπιστήμη καί τό μυστικό σύστημα, τό ὁποῖο ἐμεῖς μέν ὀνομάζουμε Ἀλχημεία, οἱ δέ πρόγονοί μας ἀποκαλοῦσαν συνήθως Ἀρχημεία.

Ἔχουμε τρεῖς θεμελιώδεις κύκλους τοῦ ἀλχημιστικοῦ συμβολισμοῦ :
1ον) Τόν κύκλο τῶν ψάμμων (μετάλλων ἤ οὐρανίων φύσεων).
2ον) Τόν κύκλο τοῦ χρυσοῦ καί τοῦ ἀργύρου, μέσα στόν ὁποῖο ὑπάρχει τό ἀλχημιστικό Δίπραγμα (Rebis), ξυλογραφία τοῦ ὁποίου βρίσκεται στό βιβλίο τοῦ Β. Βαλεντίνου «Οἱ δώδεκα κλεῖδες τῆς Φιλοσοφίας», Παρίσι, 1659. Στήν ἀνωτέρω ξυλογραφία, τό τρίγωνο «Separa-Dissolve-Depura» (χώριζε, διάλυε, κάθαιρε), πού κυριαρχεῖται ἀπό τήν τετράδα «Solve-Fige-Coagula-Compona» (λύσε, φύγε, πήξε, σύνθεσε), δείχνει ὅτι ὅλες αὐτές οἱ ἐργασίες καταλήγουν στό ἕνα καί τό αὐτό : τό δίπραγμα. Καλεῖται ἔτσι, διότι σύγκειται ἀπό δύο πράγματα τοῦ ἄρρενος καί τοῦ θήλεως, δηλ. τοῦ διαλύοντος καί τοῦ διαλυομένου, μολονότι κατά βάθος εἶναι ἕνα πρᾶγμα, μία Ὕλη.
Καί 3ον) τον κύκλο, πού ἀναπαριστᾶ τήν ἑνιαία φύση.

Τούς τρεῖς αὐτούς κύκλους συνδέει τό ἱερό ὄνομα Elohim, τό ὄνομα δηλ. τῶν θεῶν, πού ἐκπροσωποῦν τίς δημιουργικές δυνάμεις τοῦ κόσμου. Σύμβολο τῶν δυνάμεων αὐτῶν εἶναι ἡ τελεία φιλοσοφική λίθος. Ἡ φιλοσοφική λίθος, βεβαιώνει ὁ Guaita, εἶναι τό θαῦμα τῆς φύσεως καί τῆς τέχνης, ἡ κόρη τοῦ βασιλέως, πού παράχθηκε ἀπό τήν διάλυση τοῦ χρυσοῦ καί τοῦ ἀργύρου, ἀπό τούς ἀποκρύφους γάμους τοῦ Ἡλίου καί τῆς Σελήνης, τοῦ βασιλέως καί τῆς βασιλίσσης, τοῦ ἄρρενος καί τοῦ θήλεως (ἀλχημιστικός γάμος, κατά τό Viatorum Spagyricum). Ἡ ἀπόκτηση τοῦ τέκνου αὐτοῦ ἀπό τήν ἀποκρυφη αὐτή ἕνωση ἀποτελεῖ τήν συντέλεση τοῦ Μεγάλου Ἔργου τῶν ἀλχημιστῶν, πού συνίσταται στήν ἑνοποίηση κάθε ὕπαρξης στή φύση.

Στό πλαίσιο αὐτό ὑπάρχει καί ἡ μικρογραφία, πού εἰκονίζει τόν Μεγάλο ἀλχημιστικό ἀνδρόγυνο, πού διασώζεται σέ χειρόγραφο τοῦ 17ου αἰῶνος, μέ τόν τίτλο Livre de la Sainte Trinite[1].
Στό λῆμμα «Βαβυλών» διαβάζουμε : Ἡ Ἰστάρ (στά ἑβραϊκά Ἀστορέθ, στά ἑλληνικά Ἀστάρτη) κόρη τοῦ Σίν, εἶναι ἡ σπουδαιότερη γυναικεία θεότητα τοῦ βαβυλωνιακοῦ καί ἀσσυριακοῦ Πανθέου, ἡ ὁποία συγκεντρώνει στόν ἑαυτό της διάφορες καί ἀντίθετες ἰδιότητες. Ἀφ’ἑνός εἶναι ἡ θεά τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς, ἡ «ἱερόδουλος τῶν θεῶν», ἡ ὁποία ἀσκεῖ τόν ἔρωτα καί μέ ἀνθρώπους καί μέ ζώα ἀκόμα. Ὁ ἔρωτάς της εἶναι συνήθως ὀλέθριος στόν ἐραστή, ἄν καί αὐτή ἀγαπᾶ εἰλικρινῶς τήν ἀνθρωπότητα, ὑπέρ τῆς ὁποίας ὀδύρεται κατά τόν Κατακλυσμό. Ἀφ’ἑτέρου ἡ Ἰστάρ εἶναι ἡ θεότητα τοῦ πολέμου καί τῆς μάχης, ἡ ὁποία καταβάλλει τόσο εὔκολα τόν ἀντίπαλο, ὥστε ταυτόχρονα νήθει καί ὑφαίνει, πετώντας σαν χελιδόνι. Ἀστρονομικῶς συνδέεται μέ τήν Ἀφροδίτη καί τόν Σείριο. Ἱερό ἀριθμό ἔχει τό 15 (τό μισό τοῦ πατρός της Σίν), ἱερό ζώο τόν βρυχώμενο λέοντα καί σύμβολο ἕνα ἀστέρι μέ 8 ἤ 10 ἀκτῖνες. Στήν κύρια ἔδρα τῆς λατρείας της, τήν πόλη Οὐρούκ, ὑπῆρχαν, ὄχι μόνο θήλειαι ἱερόδουλοι, ἀλλά καί κίναιδοι ἄρρενες. Μέ τόν πολεμικό ἤ τόν μητρικό χαρακτῆρα της λατρευόταν σέ πολλές ἄλλες πόλεις ἡ Ἰστάρ : Οὔρ, Βαβυλῶνα, Ἀκκάδ, Ἀσσούρ, Καλάχ, Νινευΐ, Ἄρβηλα[2].

Τήν παλαιά ἰδέα τοῦ ἀρσενοθήλεως ἀποδέχονται καί οἱ αἱρετικοί Γνωστικοί[3].
Ἡ ἔξαρση τῆς παρθενίας πάνω ἀπό τόν γάμο, πού ἀπαντᾶνται στήν Καινή Διαθήκη, παρελήφθη ἀπό τούς Γνωστικούς, καί ἀφοῦ ἐντάχθηκε ἐντός τῶν γενικότερων φιλοσοφικῶν προϋποθέσεών τους, ὁδηγήθηκε στήν ἀπόλυτη καταδίκη τοῦ γάμου. Αὐτοί κήρυτταν τήν ἀποχή ἀπό τόν γάμο, ἰδίως γιά τήν τάξη τῶν τελείων. Μέ τήν ἀποχή δέν ἔρχονται στόν κόσμο νέες ὑπάρξεις˙ ἔτσι δέν διαιωνίζεται ὁ κόσμος, πού πλάσθηκε ἀπό τόν κακό δημιουργό, καί δέν καταλείπεται σ’αὐτόν τίποτε ἀπό τήν ὀντότητα τοῦ γνωστικοῦ. Ὁ γάμος καί ἡ γέννηση εἰσάγουν στόν κόσμο ὑπάρξεις, πού πρόκειται νά δυστυχήσουν καί νά ἀποβοῦν τροφή τοῦ θανάτου˙ συγχρόνως δέ μέ τόν πολλαπλασιασμό τῶν ἀνθρώπων ἐπιτελοῦν ἔργο διασπαστικό τῆς ἑνότητας[4]. Ἡ γενετήσια ὁρμή ἐπιφέρει τελικῶς διάσπαση καί πολλότητα˙ λόγῳ ἀκριβῶς τοῦ ὅτι λείπει αὐτή στά παιδιά, αὐτά ἐκλαμβάνονται ἀπό τό γνωστικό Εὐαγγέλιο τοῦ Θωμᾶ ὡς βέβαιοι κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Πρός θεμελίωση τῶν περί ἑνότητας ἀπόψεών τους οἰκειοποιοῦνται οἱ Γνωστικοί τήν παλαιά ἰδέα τοῦ ἀρσενοθήλεως, τοῦ χωρίς διακρίσεως φύλων ἀρχεγόνου ἀνθρώπου, τοῦ «ἀρχανθρώπου» ἤ «ἀδάμαντος», ὅπως αὐτοί τόν ἀποκαλοῦν. Ὅσο ὑπῆρχε μόνος ὁ ἀρσενόθηλυς «ἀρχάνθρωπος», ὁ βιβλικός δηλ. Ἀδάμ, θάνατος δέν ὑφίστατο˙ αὐτός προκύπει, ἀπό τήν στιγμή πού ἔχουμε τήν διάκριση τῶν φύλων, τήν δημιουργία τῆς Εὔας, ὡς ἑτέρου ὄντος παρά τόν Ἀδάμ˙ θά καταργηθεῖ δέ ὅταν παύσει νά ὑφίσταται ἡ διάκριση τῶν φύλων καί ὅταν ἐπανέλθει ἡ Εὔα στόν Ἀδάμ, κατά τό γνωστικό Εὐαγγέλιο τοῦ Φιλίππου[5]. Ὁμοίως τό Β΄ Εὐαγγέλιο τοῦ Θωμᾶ ἐκφράζει τήν ἀνάγκη συγχωνεύσεως τῶν δύο φύλων μέ τήν ἐπάνοδο στόν ἀρχαῖο ἀρσενόθηλυ ἄνθρωπο, ἐνῶ σύμφωνα μέ τό Κατ’Αἰγυπτίους Εὐαγγέλιο τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Σωτῆρος τίθεται στήν κατάλυση τῶν ἔργων τῆς θηλείας, τῆς γενέσεως δηλ. καί τῆς φθορᾶς[6].

Ἡ δημιουργία τῆς Εὔας ἀπό τήν πλευρά τοῦ Ἀδάμ δέν συνδέεται καθόλου, κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, μέ τόν μῦθο τοῦ ἀνδρογύνου ἀνθρώπου, πού διασπᾶται στά δύο φύλα, καί τείνει κατόπιν στή διάσπασή του στήν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀπεσχισμένου μέσῳ τῆς σωματικῆς ἑνώσεως. Φαίνεται μάλιστα ὅτι ἐπιχειρεῖ μία συνειδητή καταπολέμηση αὐτῆς τῆς ἀπόψεως, λέγοντας ὅτι ὁ Θεός ἀνεπλήρωσε τήν ἀφαιρεθεῖσα πλευρά τοῦ Ἀδάμ καί ἐμφανίζοντας τέλειο ὀντολογικῶς κάθε φῦλο[7]. Ἡ δημιουργία τῆς Εὔας κατ’αὐτόν τόν τρόπο δέν ἦταν τέχνασμα τοῦ Θεοῦ, γιά νά περιπλέξει τά γένη στήν ἀγωνιώδη ἐπιθυμία τῆς σωματικῆς πληρώσεως τοῦ ἐλλείποντος μέρους, ἀλλά μέσον ἑνότητας καί κοινωνίας, πού ἀπορρέει ἀπό τήν συνείδηση τῆς κοινῆς καταγωγῆς καί συγγενείας˙ αὐτός εἶναι ἄλλωστε ὁ λόγος, γιά τόν ὁποῖο δέν κατασκευάζει τήν Εὔα ἐκ τοῦ χοός, ὅπως τόν Ἀδάμ[8].       

Δυστυχῶς, αὐτό τό πρότυπο τοῦ ἀλχημιστικοῦ διπράγματος, τοῦ μεγάλου ἀλχημιστικοῦ ἀνδόγυνου, τῆς Ἰστάρ (Ἀστάρτης) καί τοῦ ἀρσενόθηλυ ἀρχανθρώπου πλασάρει ἡ «Νέα Ἐποχή» καί ἡ «Νέα Τάξη Πραγμάτων».

[1] ΔΙΟΝ. Π. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, «Ἀλχημεία», ἐν Μεγάλῃ Ἑλληνικῇ Ἐγκυκλοπαιδείᾳ, τ. Δ΄, ἐκδ. Πυρσός, Ἀθήναι 1928, σσ. 125-131.
[2] ΣΠ. Ν. ΜΑΡΙΝΑΤΟΣ, «Βαβυλών», ἐν Μεγάλῃ Ἑλληνικῇ Ἐγκυκλοπαιδείᾳ, τ. ΣΤ΄, ἐκδ. Πυρσός, Ἀθήναι 1928, σσ. 428-442.
[3] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. Π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου κατά τόν ἅγιον Ἰωάννην τόν Χρυσόστομον, Πατερικά 2, ἐκδ. Βρυέννιος, Θεσ/κη 1997, σσ. 124-125, 128-129.
[4] Εἰς Κολ. ὁμ. 12, 6 PG 62, 388. Περί παρθενίας 1-6, PG 48, 533 ἑ. SC 125, 92 ἐἐ. Κλήμεντος, Στρωματεῖς 3, 3, 12, 2. 3, 12, 81, 6. 3, 6, 45, 1. Ἰππολύτου, Ἔλεγχος 7, 30, 4. Βλ. Π. Χρήστου, «Μανιχαϊσμός», ἐν ΘΗΕ 8, 578
[5] Βλ. Ernst Haenchen, Die Botschaft des Thomas – Evangeliums, Berlin 1961, σ. 52. W. Till, Das Evangelium nach Philippos, Berlin 1923, σ. 39. Ἰππολύτου, Ἔλεγχος 5, 6, 5. 5, 7, 36. 5, 8, 2. Πλάτωνος, Συμπόσιον 189D. Φίλωνος, Περί τῆς κατά Μωυσέα κοσμοποιΐας 134.
[6] Κλήμεντος, Στρωματεῖς 3, 9, 63, 1. Π. Χρήστου, «Το Β΄ Θωμᾶ», ἐν ΘΗΕ 6, 576, ὅπου παρατίθεται τό σχετικό λόγιο, κατά τό ὁποῖο «πᾶσα γυνή ἀνήρ καταστᾶσα εἰσελεύσεται εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν».
[7] Εἰς Γέν. ὁμ. 15, 2 καί 3, PG 53, 121, 122.
[8] Εἰς Α΄ Κορ. ὁμ. 33, 4, PG 61, 289. Πρβλ Θεοδωρήτου, Εἰς τήν Γέν. PG 80, 128B.


Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα , άν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
Αντι-Αισθητικά Νέα

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...