Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

Αποστολή: Καταστρέψτε την οικογένεια.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Διαβάστε μὲ προσοχὴ ΤΙ ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΣΕΙ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ μας οἱ Ἑργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως Μὲ τέτοια βρωμερὰ βιβλία ποὺ γκρεμίζουν τὸ μέλλον τῆς κοινωνίας μποροῦμε νὰ ἔχουμε μέλλον;


Δημ. Νατσιός, Δάσκαλος-Κιλκίς
«Ο πρόγονοί μας φύτευαν λιές, ν κα ξεραν τι δν θ τς δον ν καρπίζουν» (Κορνήλιος Καστοριάδης)

Κάποτε πλησίασε τν τροπαιοχο νομπελίστα μας ποιητ Γιργο Σεφέρη, νας ξένος διαπρεπς συνομιλητής, «πειράζων ατν κα λέγων»: «Μ πιστεύετε σοβαρ τι εστε πραγματικ πόγονοι το Λεωνίδα κα το Θεμιστοκλ;». παντ Σεφέρης: «χι, εμαστε πόγονοι μονάχα τς μάνας μας, πο μς μίλησε λληνικά, πο προσευχήθηκε λληνικά, πο μς νανούρισε μ παραμύθια γι τν δυσσέα, τν ρακλ, τν Λεωνίδα κα τν Παπαφλέσσα, κα νιωσε τν ψυχή της ν βουρκώνει τν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστ στ ξόδι το νεκρο Θεανθρώπου». (Τ πόσπασμα περιέχεται στ βιβλίο τς Μερόπης Σπυροπούλου, «Οκογένεια ρα μηδέν», κδ. «ρχονταρίκι», σελ. 131). Δν ξέρουμε ν κατάλαβε … «πειραστς» ξένος τν πάντηση το ποιητ, ποος ξυμνε τν μάνα τ Ρωμη κα τν οκογένεια, πρν ατ νοίξει τ πορτοπαράθυρά της κα εσβάλουν στ ελογημένο καταφύγιο το Γένους, μαγαρισμένος γέρας το δθεν ξευρωπαϊσμο μας. Κα κρίση «τηγανίζει» κα ταλανίζει κυρίως τν οκογένεια.

Δν σκοπεύω ν γράψω γι τν σπουδαιότητα κα ερότητα το οκογενειακο θεσμο. Ατ κόμα κα ο νίατα προοδευτικο τ κατανοον. Τ βλέπω στ σχολεο. Γι τ δικά τους βλαστάρια γίνονται κέρβεροι. παιτον κα πειθαρχία κα καλ παιδεία, πιλέγουν τ καλύτερα κα κριβότερα κολέγια. Τς προοδευτικς σαχλαμάρες κα ψευτοδημοκρατικότητες τς φήνουν γι τ παιδιά το, δηκτικς λεγομένου, κοσμάκη. Κα ο φελες ζητωκραυγαστές τους πιστεύουν κα τος ψηφίζουν.

Στ βιβλίο «οκογένεια σ κρίση» (συλλογικς τόμος) διαβάζω σ’ να κείμενο τς Ντίνας Πετροπούλου. «π τν δεκαετία το 1970, τ διαζύγιο εναι να κοινωνικ φαινόμενο μ αξητικ τάση σ λο τν δυτικ κόσμο. Στς ΗΠΑ γι τν τριετία 1977-79 νας στος δύο γάμους κατέληγε σ διαζύγιο, ποσοστ πο νακοινώθηκε κα στ χώρα μας 30 χρόνια μετά». («ν θέλεις ν δες τν λλάδα το μέλλοντος πισκέψου τν σημεριν μερική», λέει να πιτυχημένο ρητό). Στ διο κείμενο περιέχεται κα τ νειρο νς πεντάχρονου παιδιο. Τ ρώτησαν τί θ γίνει, ταν μεγαλώσει. πάντηση: «Ξέρεις γ ταν μεγαλώσω θ γίνω πιστήμονας… μεγάλος πιστήμονας… κα θ φτιάξω μία κόλλα, τν πι δυνατ κόλλα το κόσμου… γι ν κολλήσω τν μαμ κα τν μπαμπά». Τ μικρ παιδ ψάχνει τν «κόλλα». Σ τοτο τν τόπο ξέρουμε, ξεραν ο παλιότεροι – ατ λέγεται Παράδοση – πς μόνη «κόλλα», τσάλινη κα συμπαγής, πο νωνε δι βίου τ ζευγάρι εναι Χριστός. «νθα νρ κα γυν κα παιδία κα τος τς ρετς συνδεδεμένοι δεσμος, κε μέσος Χριστός», γράφει γιος Χρυσόστομος. («Ες Γεν.», λόγος Ζ´, 5, ΕΠΕ 8,140).

ταν φεύγει Χριστός, π τ «μέσον» κα στν θέση του μπαίνει καριέρα, καλοπέραση, δονοθηρία κα διαφορία, τότε μορφος κα «χρηστς ζυγς» το γάμου καταλήγει σ διαζύγιο…

Κι ν σήμερα «μς στν ρημι το κόσμου» χουμε περισσότερο νάγκη τν οκογένεια, ρχονται τ τρισάθλια κουρελουργήματα «περιοδικ ποικίλης λης» -βιβλία γλώσσας- κα ετελίζουν πλήρως τν ερ θεσμό. Τν ποχ το κρατου τομισμο καί… κανιβαλισμο τ «Νέο Σχολεο» τους πιδιώκει ν προσβάλει κα ν μειώσει τν σημασία πο εχε -κα χει κόμα- ς κοινωνικ ξία κα πρότυπο στν πατρίδα μας οκογένεια (μ τος δύο γονες ν ζον μαζ κα ν φροντίζουν τ παιδιά τους). Πουθεν στ βιβλία ατ δν θ βρες ατ τ ξαιρετικ πο γράφει στ βιβλίο το «χάνω τ παιδί μου», ειθαλς δάσκαλός μας Κωνσταντνος Γανωτής, τι « οκογένεια εναι μία γκαλι προσώπων πο γαπιονται κα γαπιονται γι’ατ πο εναι κα εναι εκόνες Θεο, γεννημένοι γι τν αώνια ζω στν βασιλεία το Θεο». (σελ. 76). Σ’ λο τ Δημοτικ λάχιστες ναφορς γίνονται στν οκογένεια κα στν νθρωποποι ρόλο της. Στν ϛ’ τάξη, (γλώσσα, β´ τεχος) πάρχει νότητα μ τίτλο «συγγενικς σχέσεις». Στ κείμενο «ρες μ τν μητέρα μου», διαβάζουμε: μαμά μου… μ τν μπαμπά μου παντρεύτηκαν π ρωτα στ ψε-σβσε κα ο εχς πο τος δωσε παπάς, ταν τος πάντρεψε, πραγματοποιήθηκαν. πόκτησαν καρπν κοιλίας, δηλαδ μένα κα τν δελφό μου». Ρηχ ερωνεία, παράδεκτη γι σχολικ βιβλίο (σελ. 84). Στ κείμενο «πρέπει ν φαν γενναος», τ μοναχοπαίδι μις οκογενείας, καλεται ν πιδείξει τν ξς γενναιότητα: ν πάει διακοπς μόνο του, γι ν περάσουν ο γονες του, προφανς, καλύτερες διακοπές, χωρς τς δεσμεύσεις π τν παρουσία το μικρο τους παιδιο (σελ. 89). Στ πόμενο κείμενο μ τίτλο «μία οκογένεια νάμεσα στς λλες», φο περιγράφει να παιδί, τρίτης δημοτικο, τ «εδη» τν οκογενειν (πυρηνική, μονογονεϊκή, «ξαναπαντρεμένων») στ τέλος τ παιδ ποφαίνεται: «ταν μεγαλώσω κα κάνω δική μου οκογένεια, δν ξέρω κόμα πς θ μοιάζει…». (Τ κείμενο εναι π τ περιοδικ «ρευνητές», τς φ. «Καθημερινή»). λόκληρη νότητα, χωρς να κείμενο προβολς μις φυσιολογικς οκογένειας. Πλήρης καταρράκωση το θεσμο κα σαφς «δίδαγμα» στ παιδιά: δν πάρχει οκογένεια, «ν εσαι αυτός σου», μν λπίζεις σ παρωχημένα πράγματα.

Στ Γυμνάσιο τ πράγματα εναι πολ χειρότερα. (ξαιρετικ κριτικ πο κάνει συνάδελφος φιλόλογος-θεολόγος Εδοξία Αγουστίνου). δ κυριαρχον κείμενα καταθλιπτικά, κατάλληλα γι παιδιά, διασύρονται ο γονες, παξιώνεται πλήρως παραδοσιακή, «μαλ» οκογένεια. Στ «κείμενα νεοελληνικς λογοτεχνίας», Α´ γυμνασίου, στ διήγημα το Λ. Τολστόι, μ τίτλο « παππος κα τ γγονάκι», γις κα νύφη φέρονται βάναυσα κα πάνθρωπα στν νήμπορο γέρο-πατέρα, ως του μαθαίνουν π τν μικρ γγον ν το φέρονται σωστά. Στν σελ. 45 στ κείμενο «Νιντ» τς Ζρζ Σαρ περιγράφεται, κατ τν εσηγητικ σημείωση τς συγγραφικς μάδας, « δυναμία παφς τν γονιν μ τ παιδιά τους κα μ τς νοχς πο συχν ασθάνονται ατοί», πως κα « κρίση ταυτότητας, τν γωνία, δηλαδή, το παιδιο γι τν καταγωγή του, τος γονες, τς ρίζες του». Στν σελ. 49, στ πόσπασμα μ τν τίτλο «Τ πράγματα στρώνουν περισσότερο», π τ μυθιστόρημα « ποχ το ακίνθου», τς Τούλας Τρίγκα, ρωίδα, να νεαρ κορίτσι, καταγράφει τς μπειρίες της π τ διαζύγιο τν γονέων κα τ δεύτερο γάμο τς μητέρας της, βλέπει θετικ τ γεγονς ατό, κφράζει μάλιστα τς θετικς ντυπώσεις της κα στν (φυσικ) πατέρα της (τηλεφωνικς).

Στ «Κείμενα» τς Β´ γυμνασίου, στ κείμενο «π τ μερολόγιο τς ννας Φρνκ» (σελ. 48), μαθητς θ διαβάσει: «περισσότερο π’ τος λλους, μητέρα, μ τ χαρακτήρα της κα τ λαττώματά της, μο πλακώνει τν καρδιά. Δν ξέρω πι τί στάση ν κρατήσω· δν θέλω ν τς π βάναυσα πς εναι παράλογη, σαρκαστικ κα σκληρή». Κείμενα παισιόδοξα, παιδαγωγικ ναυάγια, πο λάχιστα συνάδουν μ τν δροσιά, κα τν χαρ πο πρέπει ν προσφέρουμε στν «νοιξη» τς ζως, στν νιότη το γυμνασίου. Στν σελ. 52 «φιλοξενεται» κείμενο μ τίτλο «Ο Κυριακς στν θάλασσα», πρωταγωνιστον τρία κορίτσια, πο ο γονες τους εναι διαζευγμένοι. να π τ κορίτσια κθέτει τς ατίες το διαζυγίου. Μιλ γι τν πατέρα της: «Φαίνεται τι στ παλιό μας σπίτι τν καιρ πο ζούσανε μ τν μητέρα ο δουλειές του τ διο τν πασχολούσανε. ταν σως κύρια ατία πο χωρίσανε. Ατό, κα τ τι μποροσα ν καταλάβω πς νας νθρωπος κάνει πιστίες. Τώρα τ κατάλαβα». Μάλιστα. Κα μες καταλαβαίνουμε γιατί πιλέγονται τέτοια κείμενα γι 13χρονα κα 14χρονα παιδιά. Στ σελ. 42 λλο παισιόδοξο κείμενο μ τίτλο « μάνα», ντελς κατάλληλο γι παιδιά, στ ποο πατέρας θύμωνε κα ξυλοφόρτωνε γρια τ παιδιά, ταν τν ξυπνοσαν πρν π τν ρα του» κα σύζυγος-μητέρα, πο κανε τ πάντα, νεχόταν τν συμπεριφορ το ντρα της κα «ταν κανοποιημένη γιατί τς φτανε ν γνωρίζει συχν λο τν πόθο το ντρα, ν πιάνει παιδ μ’ ατόν, ν γεννάει…».

Θ μποροσα ν συνεχίσω, πως γι παράδειγμα μ κενο τ «ξαιρετικό», πο περιέχεται στν «Νεοελληνικ Γλώσσα», τς γ´ γυμνασίου, που δύσμοιρος φιλόλογος καλεται ν διδάξει τ γνωστ τραγούδι τν Κατσιμιχαίων «Don’t worry be happy», τ ποο εναι κατάλληλο γι ονόφλυγες, μεταμεσονύκτιους θαμνες διασκεδαστηρίου κα χι γι τάξη σχολικο διδακτηρίου. Παραθέτω τν πρώτη στροφή:

«μα ξυπνήσεις κα χεις βγάλει ορά,
ν κοιταχτες κα χεις βγάλει βυζι
don’t worry be happy.
μα κόρη σου σ λέει μπαμπ ν γιός σου
σ φωνάζει μαμ
don’t worry be happy…».

Ατ τ «ραα» βγαίνουν σήμερα π τ σχολεα. Πνίγονται, σφυκτιον τ παιδι π τς ναθυμιάσεις. ντ γι τ «μάννα» τς ξαίσιας παράδοσής μας, τ ποτίζουμε χολή, τ τρέφουμε μ καθαρσίες. Μία Πνευματικ Γενοκτονία, τν ποία πιτρέπουμε, γιατί π θνος μ θος θυσιαστικ κα ντιστασιακό, καταντήσαμε, ξιολύπητο, δειλ σκορποχώρι. σχάτη ρα στι, ν βρομε τν αυτό μας, ν καθαρίσουμε τν λλάδα π τς νθρωποκάμπιες πο τν μαραζώνουν. Κάποτε, χι πολ παλιά, λλις μεγάλωναν τ παιδιά τους. δο να παράδειγμα: «…νας εσεβς γέροντας τν γδόντα χρόνων μο διηγετο: ταν ταν μικρ παιδ ρρώστησε βαριά. ταν τοιμοθάνατος. Ο γονες το φέραν τ γιατρ στ χωριό. γιατρς ξέτασε τν ρρωστο, δωσε τ συνταγή. Κα ταν Μ. Τεσσαρακοστή. οκογένεια πάμφτωχη. ναγκάζονται κα σφάζουν να κατσικάκι, γι τ ρρωστο παιδί. Πέρασαν μερικς μέρες κα τ ρρωστο παιδ γινε καλά. Περίσσεψε μως πολ κρέας. πειδ ταν Μ. Τεσσαρακοστή, τ πέταξαν στ ποτάμι! Ποιοί; Ατο πο δν εχαν τί ν φνε: Πο τργαν κρέας Χριστούγεννα κα Πάσχα! καναν δν καναν θυσία;». (ρχιμ. Β. Μπακογιάννη, «Τουρκοκρατία»).


(Απόσπασμα άρθρου από το ιστολόγιο http://christianvivliografia.wordpress.com/)
 alopsis
Μπορείς να αλλάξεις τα πάντα,αν αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι!
http://anti-aisthitika.blogspot.com/

Blog Widget by LinkWithin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...